Prefabrykaty z keramzytu

Keramzyt uzyskuje się w procesie wypalania gliny w piecach obrotowych. Glina podczas spiekania znacznie powiększa swoją objętość. W ten sposób powstaje materiał w kształcie okrągłych lub owalnych brył o zróżnicowanych frakcjach. Każda z porowatych wewnątrz „kulek” pokryta jest twardą osłoną ceramiczną. Otrzymane w ten sposób kruszywo należy do materiałów niepalnych, obojętnych chemicznie, odpornych na wodę, działanie pleśni, grzybów i gryzoni. Posiada dobre parametry izolacji cieplnej.

Charakteryzuje się bardzo dobrą izolacyjnością termiczną i akustyczną, a także wysoką wartością współczynnika paroprzepuszczalności. Kruszywo keramzytowe jest lekkie, a przy tym odporne na mróz, ogień, gryzonie oraz wykazuje dużą wytrzymałość na ściskanie.

Zewnętrzne ściany nośne wykonane z keramzytobetonu charakteryzuje wysoka termoizolacyjność. W normalnych warunkach średnio wilgotnych, wartość współczynnika λ keramzytu wynosi tylko 0,10 W/(m•K). Natomiast przy długotrwałym działaniu wilgoci współczynnik λ kruszywa pogarsza się maksymalnie do wartości 0,16 W/(m•K). Są to bardzo dobre parametry, kwalifikując w ten sposób wyroby z keramzytu do produktów o najwyższej termoizolacyjności.

Co ważne, keramzyt ma doskonałe parametry paroprzepuszczalności. Kuleczki keramzytu połączone zaczynem cementowym pozostawiają wiele małych kanalików, którymi bez trudu przemieszcza się para wodna. Ściany z keramzytobetonu mają wartość współczynnika paroprzepuszczalności trzykrotnie wyższą niż ściany z gazobetonu i prawie siedmiokrotnie wyższą niż ściany z ceramiki. Im wyższy współczynnik, tym lepsze odprowadzanie pary wodnej i wysychanie. Dlaczego to takie ważne? Bo przekłada się to bezpośrednio na odporność na grzyby i pleśnie, co szczególnie istotne jest przy fundamentach i ścianach zewnętrznych z keramzytu.

Odporność keramzytu na grzyby i pleśnie zawdzięcza się wysokiej temperaturze wypalania, dochodzącej do 1200°C. Powoduje to neutralizację wszystkich domieszek organicznych a co za tym idzie brak pożywki dla rozwoju grzybów. Wysoka paroprzepuszczalność powoduje szybkie wysychanie, co uniemożliwia rozwój struktur mykologicznych, którym potrzebna jest wilgoć.

Dobrą informacją jest również to, iż keramzyt jest całkowicie odporny na gryzonie, nie ma żadnych właściwości odżywczych, które je przyciągają. Struktura keramzytu jest nieprzyjemna dla zwierząt, dzięki czemu nie jest on niszczony, tak jak to się zdarza w izolacjach ze styropianu.

W przypadku ścian działowych z keramzytobetonu, istotna będzie wysoka izolacyjność akustyczna. Keramzyt posiada bardzo dobre właściwości akustyczne na sięgające dla Rw poziom 58 dB przy 18 cm grubości ściany z bloczków. Cecha ta wynika z porowatej struktury wewnętrznej keramzytu.

Keramzyt posiada ognioodporność w klasie A1, tak jak wyroby z keramzytobetonu. W trakcie pożaru odporność na ogień keramzytowych materiałów konstrukcyjnych przekracza 4 godziny, a ścian działowych – 3 godziny. Elementy keramzytowe podczas pożaru nie wydzielają żadnych szkodliwych substancji. Wysoka ognioodporność zapewnia czas na ewakuację ludzi i zwierząt oraz ratowanie dobytku z pomieszczeń nieobjętych pożarem. Z kolei ponieważ keramzyt powstaje w procesie wypalania, następuje w nim równoczesne chemiczne wyjałowienie i nie pozostają żadne składniki mogące wchodzić w reakcje chemiczne. Dlatego keramzyt jest chemicznie obojętny.

Innymi pożądanymi właściwościami keramzytu jest duża wytrzymałość na ściskanie. Wytrzymałość keramzytu na ściskanie przekracza 0,75 MPa. Jest to parametr kilkukrotnie większy niż wytrzymałość innych materiałów izolacyjnych. Dzięki wysokiej odporności na ściskanie Keramzyt znalazł zastosowanie przy budowie dróg, doskonale radząc sobie z przenoszeniem obciążeń przy dużym natężeniu ruchu.